De laatste weken van Marguerite
|
De laatste weken van Marguerite |
|
Ons geestelijk moedertje Maguerite, Boodschapster van de Barmhartige Liefde en Stichteres van het Legioen Kleine Zielen, heeft ons allen verrast door haar vlug en onverwacht heengaan. Zij was weliswaar ziek, maar niets had menselijkerwijze gesproken kunnen doen vermoeden dat zij zo vlug zou heengaan.
Op 21 januari 2005 was zij naar de kliniek gegaan voor een andere oorzaak dan deze die haar dood heeft veroorzaakt. Haar geheugen was geleidelijk achteruit gegaan en haar geest vertoonde een zekere verwarring met zeer pijnlijke momenten van benauwdheid, wanneer ze bijvoorbeeld naar haar moeder zocht die ze nog in leven waande. Maar haar hart, het hartelijk contact met de Kleine Zielen, was intact gebleven met zeer ontroerende momenten en contacten waarin de genade van de Heer duidelijk aanwezig was.
Haar behandelende geneesheer had het nodig gevonden dat zij een verblijf zou nemen in een psychogeriatrische kliniek om een middel te winden dat haar algemene gezondheids-toestand zou kunnen verbeteren en stabiliseren.
Elke dag kreeg zij bezoek van haar twee zonen en van mezelf. En haar toestand bleek te verbeteren. Haar kleinkinderen en achterkleinkinderen alsook enkele kleine zielen die met de familie bevriend waren, kwamen haar eveneens bezoeken.
In het ziekenhuis was zij eveneens op een ontroerende wijze vol attentie voor de verpleegsters die haar en de andere zieken hun sympathie betuigden. Zij deed zelfs aan apostolaat door de Boodschap bekend te maken en door de rozenkrans van het Kind Jezus aan te bieden aan hen die deze wilde aannemen.
Toch leed zij veel doordat ze niet naar haar thuis kon. Terwijl zij moeite had om te eten, verzwakte haar toestand. De laatste dagen waren voor haar zeer pijnlijk. Zij klaagde over hevige pijnen in de onderbuik. Daar zij tijdens haar leven reeds driemaal geopereerd was terwille van de ziekte van Krohn, met verwijdering van 1,40 m. ingewanden, was de geneesheer van mening haar pijn met kalmeermiddelen te kunnen verlichten.
Maar de hevige pijn verminderde niet zodat zij na drie dagen met spoed gebracht werd naar een meer specialiseerde kliniek, waar men vaststelde dat zij een infarct van de ingewanden had opgelopen en dat zij nog slechts enkele uren te leven had doordat de ingewanden totaal afgestorven waren en een operatie niet meer in aanmerking kon worden genomen.
Haar twee zonen en ikzelf werden naar de spoedafdeling geroepen en konden ongeveer van middernacht tot aan het einde bij haar aanwezig zijn.
Zij was bewust, maar had niet meer de kracht een gesprek aan te gaan: zo groot was haar pijn. Terwijl haar zonen zich enkele ogenblikken uit de kamer verwijderd hadden, heb ik haar voorgesteld de absolutie te ontvangen die zij inderdaad aanvaard heeft door het maken van een kruis.
Vervolgens zijn wij bij haar gebleven, terwijl wij haar hand vast hielden en trachtten haar te sterken in haar doodstrijd.Zij had nog de kracht heel zachtjes te roepen: "Moeder Maria!"
Haar ademhaling die meer en meer verzwakte, hield op die maandagmorgen 14 maart 2005 om 6 u. 38, terwijl zij haar ziel liet gaan naar haar Bruidegom Jezus, voor altijd.
Pater Yves-Marie Legrain